ლევანის ტბა

ზღვის დონიდან დაახლოებით 2200 მეტრის სიმაღლეზე, ჯავახეთის ვულკანურ ზეგანზე მდებარე ლევანის ტბა სამხრეთ საქართველოს ერთ-ერთი ყველაზე წყნარი და იზოლირებული ბუნებრივი ადგილია. მსხვილი ტურისტული მარშრუტებისგან მოშორებით, ტბა მოგზაურებს სთავაზობს შეხვედრას ახალქალაქის მუნიციპალიტეტის მკაცრ, მაღალმთიან ლანდშაფტთან. გაშლილი მდელოებითა და ვულკანური ქანებით გარემოცული ტბის წყალი გამოირჩევა გამჭვირვალობითა და სიმშვიდით.

გეოლოგიური წარმოშობა და ლანდშაფტი

ლევანის ტბა თავისი ვულკანური წარმოშობითაა გამორჩეული. ჯავახეთის რეგიონი ცნობილია ტბების ჯაჭვით, რომლებიც ძირითადად უძველესი ვულკანური აქტივობის შედეგად წარმოქმნილ დეპრესიებში მდებარეობს. აქაური ნიადაგი და რელიეფი ნათლად მეტყველებს იმ გეოლოგიურ პროცესებზე, რომლებმაც კავკასიონის ამ ნაწილის ფორმირება მოახდინა. ზეგანი დაფარულია ალპური მდელოებით, სადაც მცენარეულობა მკაცრ კლიმატურ პირობებსა და მაღალმთიან ჰავას ეგუება.

მაღალმთიანი კლიმატი

თავისი სიმაღლის გამო, ლევანის ტბის მიდამოები ხასიათდება არაპროგნოზირებადი და ცივი ამინდით. ზაფხული აქ ხანმოკლეა — ივნისის შუა რიცხვებიდან სექტემბრის დასაწყისამდე. ამ პერიოდშიც კი, მზის ჩასვლის შემდეგ ტემპერატურა მკვეთრად ეცემა. ტბის მიმდებარე ტერიტორია ხშირად ექვემდებარება ძლიერ ქარებს, რომლებიც ზეგანზე თავისუფლად მოძრაობენ. ეს ადგილი არის საქართველოს ბუნების იშვიათი ნიმუში, სადაც ადამიანის ჩარევის გარეშე შენარჩუნებულია ზეგნის პირველყოფილი იერსახე.