წაღვერის პარკი

წაღვერის პარკი წარმოადგენს საქართველოს ბალნეოლოგიური და კლიმატური კურორტების განვითარების საწყისი პერიოდის უმნიშვნელოვანეს ძეგლს. მე-19 საუკუნის მიწურულსა და მე-20 საუკუნის დასაწყისში ეს გამწვანებული ტერიტორია იქცა რეგიონის სამკურნალო კლიმატისა და მინერალური წყლების მოყვარულთა მთავარ შესაკრებ ადგილად. პარკის ლანდშაფტი ინარჩუნებს ძველი მთის კურორტების დაგეგმარების პრინციპებს, რაც გამოიატება ისტორიული ხის არქიტექტურის ელემენტებით, ხრეშოვანი ბილიკებითა და მრავალწლოვანი წიწვოვანი ნარგავებით.

ისტორიული მნიშვნელობა და სამეფო ეპოქა

კურორტ წაღვერის განვითარება საგრძნობლად დაჩქარდა მას შემდეგ, რაც რომანოვების სამეფო დინასტიის წარმომადგენლებმა და ქართველმა ინტელიგენციამ ბორჯომის ხეობის ამ ნაწილის კლიმატური პოტენციალი აღმოაჩინეს. ბორჯომის ფართომასშტაბიანი საკურორტო ინფრასტრუქტურისგან განსხვავებით, წაღვერი ორიენტირებული იყო უფრო მშვიდ, განმარტოებულ თერაპიულ დასვენებაზე. პარკი დასახლების სოციალურ ცენტრად იქცა, სადაც სტუმრები სპეციალურ პავილიონებთან იკრიბებოდნენ მინერალური წყლის მისაღებად. პარკის მიმდებარედ დღემდეა შემორჩენილი ამ ეპოქის საინჟინრო ნიმუშები, მათ შორის ვიწროლიანდაგიან რკინიგზაზე მდებარე ეიფელის ხიდი, რომელიც მიხეილ რომანოვის შეკვეთით აიგო ხეობაში მგზავრთა გადასაყვანად.

გეოგრაფია და პარკის ეკოსისტემა

პარკი მდებარეობს ზღვის დონიდან დაახლოებით 1020 მეტრ სიმაღლეზე, გუჯარეთისწყლის ხეობის ბუნებრივ ტერასაზე. აქაურ მიკროკლიმატს განსაზღვრავს ფიჭვის, ნაძვისა და სოჭის ხშირი ტყეები, რომლებიც ჰაერს ბუნებრივი ფიტონციდებით ამდიდრებს. ეს სპეციფიკური ატმოსფერული შემადგენლობა ტერიტორიას სასუნთქი გზების გაჯანსაღების საუკეთესო ადგილად აქცევს. პარკის ტერიტორიაზე და მის სიახლოვეს ზედაპირზე ამოდის რკინით მდიდარი, ბუნებრივად გაზირებული მინერალური წყაროები, რომლებიც თავისი ქიმიური შემადგენლობით საგრძნობლად განსხვავდება კლასიკური ბორჯომის წყლისგან.