საკირის ეკლესია („მიწის საყდარი“)

სამცხე-ჯავახეთის ისტორიულ რეგიონში, სოფელ საკირის მიდამოებში მდებარე ეს მცირე ზომის, თუმცა კულტურულად მნიშვნელოვანი ძეგლი ადგილობრივებში „მიწის საყდრის“ სახელითაა ცნობილი. ის შუა საუკუნეების საეკლესიო არქიტექტურის ერთ-ერთი მშვიდი ნიმუშია, რომელიც რეგიონის მთიანეთის სულიერ ისტორიას ინახავს.

არქიტექტურა და მდგომარეობა

ნაგებობა წარმოადგენს მცირე ზომის დარბაზულ ეკლესიას, რომელიც ადგილობრივი ქვისგანაა ნაშენი. სამხრეთ საქართველოს სოფლის ეკლესიებისთვის დამახასიათებელი სიმარტივე აქ მკაფიოდ იგრძნობა — ყოველგვარი ზედმეტი დეკორის გარეშე, აქცენტი გაკეთებულია კონსტრუქციულ სიმტკიცესა და მოკრძალებულ ესთეტიკაზე. საუკუნეების განმავლობაში ნაგებობამ ბუნებრივი ცვეთა განიცადა, თუმცა კედლების ძირითადი მასა დღემდე შემორჩენილია. სახელწოდება „მიწის საყდარი“ სავარაუდოდ მისი ნახევრად მიწაში ჩაფლული ვიზუალიდან ან დროთა განმავლობაში მის ირგვლივ დაგროვილი მიწის ფენიდან მოდის, რაც დამახასიათებელია ძველი, მიტოვებული მთის ეკლესიებისთვის.

ისტორიული კონტექსტი და გარემო

მიუხედავად იმისა, რომ ამ კონკრეტული ძეგლის შესახებ ვრცელი წერილობითი წყაროები მწირია, მისი არსებობა კიდევ ერთხელ ადასტურებს ქრისტიანული კულტურის ფართო გავრცელებას ბორჯომისა და ახალციხის ხეობებში. ეკლესია გარშემორტყმულია სიმშვიდითა და ტყით, რაც მას საუკეთესო ადგილად აქცევს მათთვის, ვისაც ხმაურიანი ტურისტული მარშრუტებისგან დაშორება სურს. რადგან ძეგლი არ არის მასშტაბურად რესტავრირებული, ვიზიტორს შეუძლია იხილოს მეტ-ნაკლებად ავთენტური წყობა და იმ ეპოქის მშენებლობის ტექნიკა.

რჩევები ვიზიტორებისთვის და ახლომდებარე ადგილები

საკირისკენ მიმავალი გზა ულამაზესი პეიზაჟებით გამოირჩევა. სტუმრობისას სასურველია გეცვათ მოსახერხებელი, სალაშქრო ფეხსაცმელი, რადგან მისასვლელი ბილიკი ზოგჯერ შეიძლება იყოს უსწორმასწორო. საუკეთესო დრო ამ ადგილის სანახავად გაზაფხულიდან შემოდგომის ბოლომდეა. თუ ამ მიმართულებით მოგზაურობთ, აუცილებლად ნახეთ ახალციხის რაბათის ციხე ან ვარძიის კომპლექსი, რომლებიც საკირიდან 45-60 წუთის სავალზეა. თავად სოფელი საკირი კლასიკური სოფლის გარემოს ინარჩუნებს და სასიამოვნოა ხანმოკლე საფეხმავლო გასეირნებისთვის.