მუღნის წმინდა გიორგის ეკლესიის ნანგრევები

ძველი თბილისის კალას უბნის ზედა ნაწილში, სოლოლაკის ქედისკენ მიმავალ ფერდობზე, დგას მუღნის წმინდა გიორგის ეკლესიის (მუღნის სურბ გევორგის) ნანგრევები. განსხვავებით იმ პრიალა, რესტავრირებული ძეგლებისგან, რომლებიც მტკვრის სანაპიროებზე ტურისტების მასებს იზიდავს, ეს ადგილი თბილისის არქიტექტურული მეხსიერების სევდიან, მაგრამ ავთენტურ მხარეს წარმოადგენს. სტრუქტურა, რომელიც დღეს კატასტროფული ნგრევის კვალს ატარებს, დუმილის და ისტორიული უწყვეტობის მძიმე მოწმეა.

ობიექტის ფიზიკური მდგომარეობა დაფუძნებულია მე-18 საუკუნის აგურის წყობისა და მისი ზედა ნაწილების ნარჩენების კონტრასტზე. ოდესღაც ეს ტაძარი ადგილობრივი სომხური სამოციქულო თემის მთავარი სულიერი საყრდენი იყო, დღეს კი ის ღია ცის ქვეშ დარჩენილ ჩონჩხს წააგავს. ბეგლარის ქუჩის ვიწრო და ციცაბო რელიეფი მნახველს აიძულებს, ნანგრევებს ქვემოდან შეხედოს, რაც ხაზს უსვამს იმ მასშტაბს, რომელიც ოდესღაც ამ უბნის არქიტექტურულ ჰორიზონტს განსაზღვრავდა.

მეთვრამეტე საუკუნის რეკონსტრუქცია

ტაძრის არქიტექტურული იდენტობა 1756 წლის რეკონსტრუქციას უკავშირდება, რომელმაც უფრო ადრეული, სავარაუდოდ შუა საუკუნეების ფუძეზე აშენებული ნაგებობა გადააკეთა. შენობა მიჰყვებოდა იმ პერიოდის რეგიონისთვის დამახასიათებელ ჯვარ-გუმბათოვან გეგმარებას.

• მასალა: კედლები აგებულია ტრადიციული თბილისური აგურით, რომელიც ფართოდ გამოიყენებოდა მისი თერმული თვისებებისა და ხელმისაწვდომობის გამო, ქვის საძირკველთან კომბინაციაში.
• არქიტექტურული მახასიათებლები: ნაგებობას გააჩნდა ცენტრალური დრამი და გუმბათი, რომელსაც მძიმე შიდა თაღები იჭერდა. ეს კონსტრუქცია შექმნილი იყო ფართო და ღია სივრცის მისაღებად.
• ისტორიული მნიშვნელობა: როგორც კალას უბნის სასულიერო ცენტრი, ტაძარი საუკუნეების განმავლობაში ემსახურებოდა ადგილობრივ მოსახლეობას, როგორც თავშესაფარი და შეკრების ადგილი სამხრეთ კავკასიის რთულ პოლიტიკურ პერიოდებში.

ნგრევა და თანამედროვე მდგომარეობა

სტრუქტურის ნგრევა არ ყოფილა შემთხვევითი მოვლენა; ის წლების განმავლობაში მიტოვების შედეგი იყო. საბჭოთა პერიოდში შენობა სულიერი დანიშნულების გარეშე დარჩა და მას სახალხო ხელოვნების საცავად იყენებდნენ. ამ გარდაქმნებმა შიდა კედლების სიმტკიცეზე უარყოფითად იმოქმედა.

2009 წლის ნოემბერში, მეტეოროლოგიური პირობებისა და ძლიერი ნალექების ფონზე, შენობის კონსტრუქციამ ვეღარ გაუძლო დატვირთვას. ჩამოინგრა მასიური გუმბათი და დასავლეთის კედელი, რამაც ტაძარი ფაქტობრივად ორ ნაწილად გაყო. დღეს ეს ადგილი რჩება ურბანული მემკვიდრეობის მოწყვლადობის სიმბოლოდ, რომელიც გარშემორტყმულია ძველი თბილისის მჭიდროდ დასახლებული უბნებით.