სურამის ტბა (კვირიკეს ტბა)

სანამ უმეტესობა სურამს საავტომობილო გზის პირას გაყიდული, ცხელი ნაზუქის სურნელით იცნობს, ეს პატარა წყალსატევი სამგზავრო აურზაურისგან მოშორებით სრულიად განსხვავებულ, მშვიდ გარემოს გვთავაზობს. კვირიკეს ტბა, რომელსაც ადგილობრივები უბრალოდ სურამის ტბას უწოდებენ, შიდა ქართლის რეგიონის იმ ბუნებრივ ნაწილს წარმოადგენს, რომელიც აღმოსავლეთ და დასავლეთ საქართველოს შორის გარდამავალ ზოლს არბილებს.

ლიხის ქედის გეოგრაფია და ლანდშაფტი

სურამის ტბა ზღვის დონიდან დაახლოებით 700 მეტრის სიმაღლეზე მდებარეობს, ლიხის ქედის სამხრეთ კალთებთან, რომელიც ქვეყანას გეოგრაფიულად ორ მთავარ ნაწილად ყოფს. თავად ტბა მცირე ზომის ხელოვნური წყალსატევია, რომელიც ათწლეულების განმავლობაში ბუნებრივად შეერწყა გარემომცველ ლანდშაფტს. მიმდებარე ტერიტორია ხასიათდება დაბალმთიანი მდელოებითა და ფოთლოვანი ტყის საფარით. კავკასიონის ღრმა მყინვარული ტბებისგან განსხვავებით, ეს წყალსატევი ზაფხულში საგრძნობლად თბება და კარგად ირეკლავს შიდა ქართლის მწვანე ბორცვებს.

ისტორიული სტრატეგია და კულტურული ლეგენდები

ტბის მიმდებარე ტერიტორია მჭიდროდ არის დაკავშირებული ისტორიულ დაბა სურამთან, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში უმნიშვნელოვანეს ფორპოსტს წარმოადგენდა მთის გადასასვლელების დასაცავად. ვინაიდან ნებისმიერი არმია თუ სავაჭრო ქარავანი ლიხის ქედის გავლით გადაადგილდებოდა, იქვე აღმართული სურამის ციხე რეგიონის ერთ-ერთ ყველაზე მედეგ სიმაგრედ იქცა, რომლის საძირკველიც ადრეფეოდალურ ხანას მიეკუთვნება. ეს გარემო მჭიდროდ არის დაკავშირებული ზურაბის ცნობილ ლეგენდასთან — ყმაწვილზე, რომელიც ციხის კედლებში ჩააშენეს, რათა ნაგებობა მტრის წინაშე არ დანგრეულიყო, რაც მოგვიანებით ქართული კლასიკური ლიტერატურისა და კინემატოგრაფის შთაგონების წყაროდ იქცა.