ვარდისუბნის სამლოცველოს ნანგრევები

ვარდისუბნის მიმდებარე ლანდშაფტში ჩაკარგული ეს სამლოცველო იმ მცირე, თუმცა მნიშვნელოვანი ძეგლების რიცხვს მიეკუთვნება, რომლებიც საქართველოს საეკლესიო წარსულს გვახსენებს. მაშინ, როცა ვიზიტორთა უმეტესობა პოპულარულ ტურისტულ მიმართულებებს ირჩევს, ნასოფლარის ეს პატარა სამლოცველო იძლევა შანსს, განმარტოვდეთ და დაუკვირდეთ შუა საუკუნეების სოფლის არქიტექტურულ თავისებურებებს.

ისტორია და არქიტექტურა

ადგილი კლასიფიცირდება როგორც „ნასოფლარი“ — ტერმინი, რომელიც აღნიშნავს დასახლებას, რომელიც წარსულში აქტიურად ფუნქციონირებდა, დღეს კი მხოლოდ ნანგრევების სახითაა შემორჩენილი. სამლოცველო ნაგებია ადგილობრივი ქვითა და კირის დუღაბით, რაც ტიპურია იმ პერიოდის სასოფლო ნაგებობებისთვის. მართალია, დრომ და ბუნებრივმა პირობებმა თავისი კვალი დაამჩნია, თუმცა კედლის ფრაგმენტებში კარგად იკითხება ძველი ოსტატების ხელი. აქ არ შეხვდებით მდიდრულ მოზაიკებს ან გრანდიოზულ გუმბათებს; მისი ღირებულება სწორედ უბრალოებასა და ფუნქციურობაშია, რაც ადგილობრივი მცირე თემების ყოველდღიურ საჭიროებებს ემსახურებოდა.

რჩევები სტუმრებისთვის

ნასოფლარზე მისვლა შედარებით მარტივია, რაც მას გზად გასაჩერებელ იდეალურ წერტილად აქცევს. რადგან ნაგებობა სოფლის ტიპის გარემოშია, გზები უმეტესად მოუკირწყლავია. საუკეთესო დრო აქ სტუმრობისთვის გაზაფხულის ბოლო ან ადრეული შემოდგომაა, როცა გარემო აყვავებულია და ტემპერატურაც კომფორტულია. გახსოვდეთ, რომ ეს არ არის რესტავრირებული ძეგლი, ამიტომ ნანგრევების მიმართ განსაკუთრებული პატივისცემაა საჭირო.

პრაქტიკული რჩევები

ადგილზე არ არის ტურისტული ინფრასტრუქტურა, ამიტომ წყალი და წასახემსებელი თან იქონიეთ. აუცილებლად ჩაიცვით მოსახერხებელი ფეხსაცმელი, რადგან ნიადაგი უსწორმასწორო და შესაძლოა, ტალახიანიც იყოს. ადგილის სრულად დასათვალიერებლად 1-2 საათი სრულიად საკმარისია. წვიმიანი ამინდის შემთხვევაში, მაღალი გამავლობის ავტომობილით გადაადგილება უმჯობესია. ვიზიტის შემდეგ, გირჩევთ, მოინახულოთ ვარდისუბნის ცნობილი მექვევრეები, რომლებიც ტრადიციულ ხელობას აგრძელებენ, ასევე მიმდებარე ხეობებში გაფანტული სხვა პატარა ეკლესიები.