დავითის კონცხი

დავითის კონცხი წარმოადგენს შუა საუკუნეების თავდაცვითი არქიტექტურის საინტერესო ნიმუშს, რომელიც სრულიად შორს არის სტანდარტული, კომერციული ტურისტული მარშრუტებისგან. ეს გამაგრებული პუნქტი მდებარეობს იმერეთის რეგიონში და საუკეთესოდ იყენებს ადგილობრივ კლდოვან, კირქვიან რელიეფს. სამეფო რეზიდენციებისგან განსხვავებით, ეს ნაგებობა ატარებდა წმინდა სამხედრო, საგუშაგო ფუნქციას და განთავსებული იყო იქ, სადაც კლდის ქიმი ბუნებრივ ვიწრობს ქმნის.

საგუშაგოს როლი იმერეთის თავდაცვაში

ზემო იმერეთის თავდაცვით სისტემაში დავითის კონცხს მნიშვნელოვანი ადგილი ეჭირა. აქედან მეციხოვნეები აკონტროლებდნენ ხეობებსა და მიმდებარე გზებს, რომლებსაც მტერი ქვეყნის სიღრმეში შემოჭრისთვის იყენებდა. მშენებლობისას გამოყენებულია ადგილობრივი კირქვა და კირხსნარი, რის გამოც ნაგებობის შემორჩენილი კედლები დღეს ორგანულად არის შერწყმული გარემომცველ ბუნებასთან. საფრთხის შემთხვევაში, ამ წერტილიდან კოშკზე დანთებული ცეცხლისა და კვამლის საშუალებით ხდებოდა სიგნალის გადაცემა სხვა ციხესიმაგრეებისთვის.

არქიტექტურული თავისებურებები

• ბუნებრივი ფორტიფიკაცია: ციხის კედლები მიჰყვება კლდის ბუნებრივ კონტურებს, რაც ნაგებობას სამი მხრიდან პრაქტიკულად მიუდგომელს ხდიდა.
• სამშენებლო მასალა: ნაგებობა ნაშენებია უხეშად დამუშავებული ადგილობრივი ქვით, რაც დამახასიათებელია შუა საუკუნეების დასავლეთ საქართველოს სამხედრო ხუროთმოძღვრებისთვის.
• დაგეგმარება: ციხის შიდა სივრცე მცირე ზომისაა, რადგან ის გათვლილი იყო მხოლოდ მცირერიცხოვანი გარნიზონისთვის და არა ხანგრძლივი საცხოვრებლისთვის.