დადიაშის კოშკი

ზემო სვანეთის მკაცრ და ამაყ ლანდშაფტში განლაგებული დადიაშის თავდაცვითი ნაგებობა შუა საუკუნეების კავკასიის ისტორიის მდუმარე მოწმეა. განსხვავებით უშგულის მსგავსი დასახლებებისგან, სადაც კოშკები კომპაქტურადაა თავმოყრილი, დადიაში გვაძლევს შესაძლებლობას, სრულიად განსხვავებული, იზოლირებული რაკურსით შევხედოთ სვანურ თავდაცვით არქიტექტურას. აქაური ქვის წყობა, რომელიც მასიური, დაუმუშავებელი ლოდებითაა შესრულებული, მაღალმთიანი რელიეფის ფონზე განსაკუთრებულ ვიზუალურ სიმტკიცეს ინარჩუნებს.

სვანური კოშკების სტრატეგიული ფუნქცია

ე.წ. კოშკების მშენებლობა განპირობებული იყო იმ რთული სოციალური გარემოთი, სადაც ოჯახებს მუდმივად ესაჭიროებოდათ თავდაცვა. ქვედა სართული, როგორც წესი, საქონლისთვის იყო განკუთვნილი, რაც ზამთრის სუსხში სახლის დათბუნებასაც უწყობდა ხელს. ზედა იარუსები კი საცხოვრებელ და თავდაცვით ფუნქციას ასრულებდა. სათოფურები, რომლებიც კოშკის კედლებშია დატანებული, გათვლილი იყო როგორც ხედვის მაქსიმალურ არეალზე, ისე კედლების სიმტკიცის შენარჩუნებაზე. ნაგებობის გამძლეობა განპირობებულია ადგილობრივი ფიქალისა და კირქვის გამოყენებით, რომელიც საუკუნეების განმავლობაში უძლებს სეისმურ აქტივობასა და მკაცრ კლიმატურ პირობებს. დადიაშის კოშკი წარმოადგენს სვანური გვარების ავტონომიის სიმბოლოს, სადაც თითოეული ქვა ოჯახის, კულტურისა და ტრადიციის დაცვის მცდელობაა.