ბაღდადის ნაეკლესიარი

ქვემო ქართლის ბორცვიან ლანდშაფტში, სოფელ ბაღდადის მიდამოებში, შემორჩენილია შუა საუკუნეების ნაეკლესიარი. მიუხედავად იმისა, რომ კედლები დრომ დაანგრია, ქვის საძირკველი დღემდე ინარჩუნებს თავის მნიშვნელობას, როგორც ამ მხარის ისტორიული მეხსიერების ნაწილი. ეს ნანგრევები დუმილის ენით მოგვითხრობს იმ საზოგადოებრივ ცხოვრებაზე, რომელიც საუკუნეების წინ ამ ადგილას მიმდინარეობდა.

არქიტექტურული მემკვიდრეობა

ტერმინი „ნაეკლესიარი“ მიუთითებს ადგილს, სადაც ოდესღაც ქვის ტაძარი იდგა. ნაგებობის გეგმარება მიეკუთვნება დარბაზული ტიპის ეკლესიას, რაც შუა საუკუნეების საქართველოსთვის არქიტექტურული სტანდარტი იყო.

• საძირკველი: ნაგებობა აშენებულია ადგილობრივი ვულკანური ქვით, რაც მას ბუნებრივად აკავშირებს გარემოსთან.
• საკურთხეველი: დღემდე იკითხება აღმოსავლეთი აფსიდის კვალი, რომელიც ეკლესიის სულიერი ცენტრი იყო.
• კონსტრუქცია: ადგილობრივი ოსტატები ეკლესიას ლანდშაფტის თავისებურებებს არგებდნენ, რათა ნაგებობა მაქსიმალურად ორგანული ყოფილიყო.

ისტორიული მნიშვნელობა

მსგავსი ნაგებობები ქვემო ქართლის სოფლებში მხოლოდ რელიგიურ ფუნქციას არ ასრულებდა. შუა საუკუნეებში ეს ადგილი იყო კულტურული და საზოგადოებრივი თავშეყრის ცენტრი, რომელიც აერთიანებდა მოსახლეობას და წარმოადგენდა ორიენტირს მოგზაურთათვის. დღეს ეს ადგილი არის შესაძლებლობა, უკეთ გავეცნოთ საქართველოს ისტორიულ გეოგრაფიას და მშვიდ გარემოში დავაკვირდეთ ქვის კლდოვან ფრაგმენტებში შემონახულ წარსულს.